ช่วงนี้เป็นอะไร บางอย่างล่ะ
อะไรบางอย่าง ที่อ้อม ควบคุมไม่ได้
คือ รู้สึกถึงมันช้า รึเปล่า มันเลยไม่ได้ควบคุมไม่ได้ แต่มันคือคุมไม่ทันอ่ะ
...

มัน แบบว่า ไวเท่าความคิด
คือ อ้อมอ่ะ อ้อมอ่ะนะ
ตอนเนี้ย รุ้สึกอะไร แล้ว ที่เคยคิด เคยรู้สึกอยู่ในใจ
ตอนนี้มันไม่แล้วอะดิ

กลายเป็นว่า อ้อมเผลอพูดออกมาทุกครั้งไป
แล้วมันก้อ .. ไม่ควรอ่ะ เพราะ
1. บางทีมันเป็นความรุสึกลึกๆที่ควรเก็บไว้รู้เองคนเดียว
2. บางทีมันทำร้ายความรู้สึกคนฟัง
3. อ้อมมักอยู่คนเดียว มันเลยกลายเป็นพูดคนเดียว
4. และจากข้อ 3 จะทำให้ชาวบ้านเค้า ฉงน ฉงาย กันได้อ่ะ


เช่นวันนี้ อ้อมไปยืนดูแหวน หน้าตาแปลกๆ
ยืนๆ เล็งๆ จนพี่คนขายเค้าก้อชี้แจงว่า "มันเป็นแหวน คูมิติ ครับ"
"หะ คูมิติ อะไรคือคูมิติ" ---- อ้อมว่าประโยคนี้ควรอยู่ในใจอ้อมมากกว่า
แต่อ้อมก้อพูดออกมา .. ทันทีทันใด
ไวพอๆกับคววามคิด

กลับมาบ้าน .. อาบน้ำเสร็จ
เปิดเพลง ลากเก้าอี้ ลากถังขยะ กินถั่ว
เพลงอะไรก้อไม่รู้ ดังขึ้นมา อ้อมจำไม่ได้เป๊ะนะ มันประมาณ
"เส้นเล็ก เส้นใหญ่ก็ไม่อยากได้ อยากได้แต่เส้นใจ"
....
"มีด้วยยย ??? เส้นใจ มีด้วยหรอ ????"
อ้อมพูด ออกมาอีกแล้ววววว
ไม่อยู่ในใจอีกแล้ววววววววววว

ไรว้า
เป็นโรค .. บ้าอะไรเนี่ย
อ้อมมีโรคกี่โรคเนี้ยยย

โรค in hurry sickness คือการที่ติดทำอะไรเหมือนกำลังรีบตลอดเวลา
โรคทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมๆกัน
โรค ติสรับทาน กลางดึก
แล้วก้อ โรคนี้ ... มันจะมีชื่อว่าอะไรดีอ่ะ

โรค เอ้ออ .... ปากกก ไม่มีหูรูดดด

อะ เหมาะสม


.
ปล. บ๊ะจ่าง พี่ทอมอาหร่อยมากมากกกค่า 2 อันแล้วน่ะวันนี้

1 ในคำถามที่มีคนถามบ่อยสุดสุดคือ--คิดว่าข้อเสียของตัวเองคืออะไร
..
มันคงเป็น 1 ใน คำถาม ที่ทำให้เรารู้จักถึงอีกฝ่ายมากขึ้นนะ

1 ในคำตอบที่อ้อมนึกถึงเมื่อเจอคำถามนี้ก้อคือ
อ้อมว่า .. อ้อมชอบทำอะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน

มันคงเป็นนิสัยของคนที่สมาธิสั้นน่ะ .. ทำอะไรอะไรไม่ได้นานเท่าไร
อยู่กะมัน ไม่ได้นานนัก

เพราะงั้น อ้อมเลยนั่งกินข้าวเฉยๆไม่ได้
ถ้าอยู่ที่บ้าน อ้อมต้องนั่งกินข้าวไป .. เล่นสลาฟไปด้วย
หรืออย่างน้อย ก้อดูทีวี

ถ้ากินข้าวนอกบ้านคนเดียว ในมืออีกข้างก้อจะกางหนังสืออยู่
แต่ถ้ากินข้าวกะเพื่อน ... ก้ออย่างที่เห็นน่ะเต๊
คุยและ คุย

หลายๆอย่างที่อ้อมไม่ได้ทำซักที เพราะมัวแต่คิดว่า
เด๋วค่อยทำพร้อมกันทีเดียว ..

...

วันนี้ .. วันนี้อ้อมจะถูห้อง
แล้วอ้อมก้อ เก่งมาก อ้อมถือไม้กวาด กะ ที่ตักผง และน้ำยาถูพื้นด้วย2มือ

น้ำยาถูพื้นที่พึ่งซื้อมา ..
แบบซองๆ ที่พึ่งตัดปาก

...
เดาได้มั้ย ว่าเกิดอะไรขึ้น

..

ค่ะ
มันทะลักลงพื้น

หยาด
.
.
เยิ้มม

...



บ้าๆบอๆแท้ๆ
ขาดๆเกินๆจริงๆ

อ่ออ

พื้นบ้านน่ะหรอ ... ก้อวาววววับบ
เป็นพิเศษ


- -"

อยากให้รถไฟฟ้า ยาวมาถึงงามวงวานศ์
...
เพราะถ้าเป็นงั้น อ้อมก้อจะได้เจอเต๊กะเตย บ่อยขึ้น



ต้องบอกอย่างงี้ก่อนว่า 3-4 วันที่ผ่านมา
อ้อม แบบ ทุกอย่างอะ นอย ด๋อย เปลี่ยว อึน

...

ไม่มีทีท่าว่าจะหาย


แต่การที่ได้ออกจากบ้าน
การที่ได้ไปเจอเต๊ที่สวนเบญจ
การที่ไปนั่งกินฟูจิ ท่ามกลางไฟส้มๆสวยๆ ที่อ้อมกะเต๊
พร้อมใจกันหลงระเริงกะมัน มากๆ

การที่ฟังเต๊พูด
การที่เต๊ฟังอ้อมพูด

การที่มี ผู้หญิงคนนึงเดินข้างๆเรา
เข้าใจสิ่งที่เราพูด
พูดสิ่งที่เราเข้าใจ
มันช่าง ....


การที่เตย ตามมาเก็บส่วนที่เหลือที่ฟูจิ
การที่เตยยกขา ขึ้นมาพาดกะโต๊ะ
การที่เตยชกลมตรงหน้าอ้อม ตอนที่อ้อมพูดประโยคนั้น


การที่เต๊พูดว่า เรา3คนจับกันในรถไฟฟ้าเหมือนคนจะกรวดน้ำ
การที่เตยทำหน้าหงิก ตลอดทางบนบีทีเอส
การที่ได้เจอพี่เมธา
การที่ได้เจอพี่กี้
(คือ 2 อันหลังนี่ไม่ค่อยเกี่ยวเท่าไร)


การที่ได้กินชาแตงโมแก้วละ 45 บาท
การที่ได้ เดินไปไอเบอรี่เพื่อจะกินรสมะดัน เพื่อที่จะพบอีกครั้งว่าไม่มี


การที่ได้นั่งคุยกะเต๊ตั้งกะบ่ายสองถึง 5โมงเย็น
การที่ได้ทึ่งกะความใจเย็นของเต๊ที่มีต่อคุณป้าบ้าบอน่ากลัวนั่น
การที่เต๊ เอาชอคโกแลตชิพ จากการทายรอบเอาติงลี่ถูกมาให้


การที่ได้เจอคุณตากล้อง และผู้หญิงแว่นแดงที่แผ่รังสีโหดออกมาจากแว่นนั้นได้
การที่ได้เจอพี่อาร์มแชร์ที่ cd warehouse
การที่ได้ เปิดดูหนังสือ "ซานฟรานซิสโก" ที่คิโนะ



การที่เต๊ พูดถึงพี่ผู้ชายคนล่าสุด ในเสื้อลายพรางสีม่วง
และกล้าม และเสียง และพฤติกรรมหื่นของเค้า


การที่เต๊ พูดถึงเรื่องของอ้อม
การที่เต๊ พูดในสิ่งที่อ้อมสับสน ให้มันชัดขึ้น


การที่ ได้เดินซูเปอร์กะเตยที่พารากอนครั้งแรก
การที่ เตยเผยที่ซ่อนมัดเชค
การที่เตยพยายามชวนอ้อมซื้อกิมจ๊อ พร้อมยืนยันว่า มันจะต้องฮิต


การที่ได้ยืนคุยกะพี่กี้ตรงน้ำตก
การที่พี่กี้เล่าถึงผู้หญิง ... เอ้อ ผู้ฉิงที่ไม่ยอมรับโทสับคนนั้น
การที่พี่กี้พูดถึงแจ๊กเกตยีน และพยายามยืนยันว่ามันเป็นของผู้ชาย
การที่ เตยร้องกรี๊ด แล้วอุทานว่า "มีบางอย่างตกลงมา"
...


การที่อ้อมถึงหน้าบ้าน
แล้วเตยซึ่งควรจะถึงบ้านนานแล้ว โทรมาบอกว่า ยังอยู่เอ็มโพเรียม

ด้วยอีโก้ ... หรือฟาม งะ งะ โง่
ซึ่งเจ้าตัวเองก้อไม่ขอคอนเฟิร์ม


การกลับบ้านมาเจอหน้าพ่อหน้าแม่
การที่พ่อทักว่า โอเค ตรงเวลา


.....


ทุกอย่าง ข้างบนนั่นทำให้อ้อมรู้สึกดีขึ้น
....

มัน ถอน ออก ไป ได้ เกือบจะหมด



อยากให้มีรถไฟฟ้ามาถึงงามวงศ์วาน
...
เปลี่ยวปุ๊บชวนเต๊มานั่งคุยกัน ไปร้านหนังสือกัน
เปลี่ยวปุ๊บ ตามเตยไปเปลี่ยนตู้ดิสเพลย์ให้ขาลาก


....




ที่ฟูจิ
ตอนนั้น
อ้อมมีเต๊อยู่ตรงข้าม
มีเตยนั่งอยู่ทางขวามือ
มีสวนเบญจอยู่ทางซ้ายมือ

มองผ่านเต๊ไปอีกหน่อย
อ้อมมองเห็นผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่

แล้ว....เค้ายิ้มนะ
อ้อมเห็นว่าเค้ายิ้ม หัวเราะ
มีภาพเต๊ และ เตยสลับกัน สะท้อนออกมาจากตาเค้า


และอ้อมเชื่อ...
อ้อมเชื่อว่านี่ไม่ใช่สุดท้าย
ที่จะพูดว่า

เตยย อ้อมรักเตยน่ะ
เต๊ อ้อมรักเต๊น่ะ