อยากให้รถไฟฟ้า ยาวมาถึงงามวงวานศ์
...
เพราะถ้าเป็นงั้น อ้อมก้อจะได้เจอเต๊กะเตย บ่อยขึ้น



ต้องบอกอย่างงี้ก่อนว่า 3-4 วันที่ผ่านมา
อ้อม แบบ ทุกอย่างอะ นอย ด๋อย เปลี่ยว อึน

...

ไม่มีทีท่าว่าจะหาย


แต่การที่ได้ออกจากบ้าน
การที่ได้ไปเจอเต๊ที่สวนเบญจ
การที่ไปนั่งกินฟูจิ ท่ามกลางไฟส้มๆสวยๆ ที่อ้อมกะเต๊
พร้อมใจกันหลงระเริงกะมัน มากๆ

การที่ฟังเต๊พูด
การที่เต๊ฟังอ้อมพูด

การที่มี ผู้หญิงคนนึงเดินข้างๆเรา
เข้าใจสิ่งที่เราพูด
พูดสิ่งที่เราเข้าใจ
มันช่าง ....


การที่เตย ตามมาเก็บส่วนที่เหลือที่ฟูจิ
การที่เตยยกขา ขึ้นมาพาดกะโต๊ะ
การที่เตยชกลมตรงหน้าอ้อม ตอนที่อ้อมพูดประโยคนั้น


การที่เต๊พูดว่า เรา3คนจับกันในรถไฟฟ้าเหมือนคนจะกรวดน้ำ
การที่เตยทำหน้าหงิก ตลอดทางบนบีทีเอส
การที่ได้เจอพี่เมธา
การที่ได้เจอพี่กี้
(คือ 2 อันหลังนี่ไม่ค่อยเกี่ยวเท่าไร)


การที่ได้กินชาแตงโมแก้วละ 45 บาท
การที่ได้ เดินไปไอเบอรี่เพื่อจะกินรสมะดัน เพื่อที่จะพบอีกครั้งว่าไม่มี


การที่ได้นั่งคุยกะเต๊ตั้งกะบ่ายสองถึง 5โมงเย็น
การที่ได้ทึ่งกะความใจเย็นของเต๊ที่มีต่อคุณป้าบ้าบอน่ากลัวนั่น
การที่เต๊ เอาชอคโกแลตชิพ จากการทายรอบเอาติงลี่ถูกมาให้


การที่ได้เจอคุณตากล้อง และผู้หญิงแว่นแดงที่แผ่รังสีโหดออกมาจากแว่นนั้นได้
การที่ได้เจอพี่อาร์มแชร์ที่ cd warehouse
การที่ได้ เปิดดูหนังสือ "ซานฟรานซิสโก" ที่คิโนะ



การที่เต๊ พูดถึงพี่ผู้ชายคนล่าสุด ในเสื้อลายพรางสีม่วง
และกล้าม และเสียง และพฤติกรรมหื่นของเค้า


การที่เต๊ พูดถึงเรื่องของอ้อม
การที่เต๊ พูดในสิ่งที่อ้อมสับสน ให้มันชัดขึ้น


การที่ ได้เดินซูเปอร์กะเตยที่พารากอนครั้งแรก
การที่ เตยเผยที่ซ่อนมัดเชค
การที่เตยพยายามชวนอ้อมซื้อกิมจ๊อ พร้อมยืนยันว่า มันจะต้องฮิต


การที่ได้ยืนคุยกะพี่กี้ตรงน้ำตก
การที่พี่กี้เล่าถึงผู้หญิง ... เอ้อ ผู้ฉิงที่ไม่ยอมรับโทสับคนนั้น
การที่พี่กี้พูดถึงแจ๊กเกตยีน และพยายามยืนยันว่ามันเป็นของผู้ชาย
การที่ เตยร้องกรี๊ด แล้วอุทานว่า "มีบางอย่างตกลงมา"
...


การที่อ้อมถึงหน้าบ้าน
แล้วเตยซึ่งควรจะถึงบ้านนานแล้ว โทรมาบอกว่า ยังอยู่เอ็มโพเรียม

ด้วยอีโก้ ... หรือฟาม งะ งะ โง่
ซึ่งเจ้าตัวเองก้อไม่ขอคอนเฟิร์ม


การกลับบ้านมาเจอหน้าพ่อหน้าแม่
การที่พ่อทักว่า โอเค ตรงเวลา


.....


ทุกอย่าง ข้างบนนั่นทำให้อ้อมรู้สึกดีขึ้น
....

มัน ถอน ออก ไป ได้ เกือบจะหมด



อยากให้มีรถไฟฟ้ามาถึงงามวงศ์วาน
...
เปลี่ยวปุ๊บชวนเต๊มานั่งคุยกัน ไปร้านหนังสือกัน
เปลี่ยวปุ๊บ ตามเตยไปเปลี่ยนตู้ดิสเพลย์ให้ขาลาก


....




ที่ฟูจิ
ตอนนั้น
อ้อมมีเต๊อยู่ตรงข้าม
มีเตยนั่งอยู่ทางขวามือ
มีสวนเบญจอยู่ทางซ้ายมือ

มองผ่านเต๊ไปอีกหน่อย
อ้อมมองเห็นผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่

แล้ว....เค้ายิ้มนะ
อ้อมเห็นว่าเค้ายิ้ม หัวเราะ
มีภาพเต๊ และ เตยสลับกัน สะท้อนออกมาจากตาเค้า


และอ้อมเชื่อ...
อ้อมเชื่อว่านี่ไม่ใช่สุดท้าย
ที่จะพูดว่า

 

เตยย อ้อมรักเตยน่ะ
เต๊ อ้อมรักเต๊น่ะ

 

 

 

วันนนี้คุย MSN กัน 3 คน

มีอ้อม พี่โต๋ แล้วก้อพี่เอก

 

คุยเรื่อง อ้อม ล้วนๆ

 

i-twenty จะถูกส่งมาภายใจเดือนนี้

สเตทเมนท์มีแล้ว

ทรานสคริปท์กำลังส่งมาจากมหาลัย

พาสปอร์ตมีแล้ว

 

...

 

ที่เหลือก้อแค่ -- รอ

 

 

รร ภาษาที่พี่โต๋สมัครเรียนให้เริ่มเรียนเดือน พย.

พี่เอกบอกว่า โอเค อ้อมจะได้มีเวลาไปปรับตัวที่นู้นก่อน พักนึง

 

 

ถ้าพักนึงคือ 1 เดือน

 

 

แปลว่า

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

เวลาใครถาม ว่าจะไปมะไร

อ้อมตอบไม่ถูกจริงๆ

 

 

 

 

วันนี้ตอนที่นอนแช่ในอ่างอาบน้ำ

เอาหัวกดลงไปใต้น้ำ

ลืมตามองรูปภาพสาวบัลเลย์บนเพดาน

 

 

 

 

อ้อมคิดว่า

อ้อมอยากอยู่ทันหน้าฝนเมืองไทยอีกซักปี

 

 

 

 

อ้อมคิดว่า อ้อมกะฝน มีอะไรบางอย่างสื่อถึงกัน

ฝน เป็นเพื่อน ที่ ไม่เคยเห็นอะไรขัดแย้งกะอ้อม

ไม่เคยหยุดไม่ให้อ้อมรู้สึก หรือไม่รู้สึก

 

 

 

 

ถ้าอ้อมเหงา แล้วฝนตก อ้อมจะยิ่งเหงา

ถ้าอ้อมยิ้ม แล้วฝนตก อ้อมจะยิ่งยิ้มกว้างขึ้น

ถ้าอ้อมนอนไม่หลับ แล้วฝนตก อ้อมจะตาค้างกว่าเดิม

ถ้าอ้อมเปลี่ยว แล้วฝนตก อ้อมจะเปลี่ยวหนัก ถึงขั้น น้ำตาตก

ถ้าอ้อมนอนหลับ แล้วฝนตก อ้อมจะยิ่งหลับสบาย

 

 

ฝนเห็นด้วยกะอ้อมเสมอๆ

ฝนมีผลต่อความรู้สึก อ้อมเสมอ

 

 

 

 

อ้อมรักหน้าฝน

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่าหน้าฝนปีนี้ อ้อมจะอึนบ่อยแค่ไหน

ไม่รู้ว่าหน้าฝนปีนี้ อ้อมจะติสรับทาน แล้วโทรหาใครคนเก่า ในลิสบ้าง

ไม่รู้ว่าหน้าฝนปีนี้ อ้อมจะยิ้ม หรือน้ำตาตก มากกว่ากัน

 

 

 

 

 

มีครั้งนึง ที่อ้อมไปทะเล

แล้วอ้อมอยากให้ฝนตก

 

 

 

 

 

ช่าย

อ้อมมันบ้า

 

 

 

 

 

 

 

อยากเห็นหยดน้ำนับล้าน

ตกกระทบกับผิวน้ำที่กว้างงเวิ้งขนาดนั้น

ตกกระทบ ออกเป็นวงกว้าง แล้วก้อหลอม เป็นผืนเดียวกัน

 

 

 

 

อยากเดินริมหาด

ตากฝน

ให้ฝนหยดใส่ตัว ใส่หัว

ให้ตัวเปียก หัวเปียก

 

 

 

อยากนอน กางแขนกางขา

ให้ฝนตกใส่หน้า

ทั่วตัว

 

 

 

 

แล้วข้างๆอ้อมมีคนอยู่ด้วยมั้ยอ่ะหรออ

 

 

 

เอิ่มมม

 

 

 

 

 

 

อ้อมมองเห็นอ้อมอยู่คนเดียวหนะ

 

 

 

 

เดินคนเดียว

นอนคนเดียว

อุ่น ทั้งๆที่หนาว อยู่คนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาแล้วไง

ซวยแล้วไง

 

 

 

 

 

 

อ้อมเปลี่ยวแล้วไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหย อย่านะ

อย่าพึ่งน่ะ

อย่างน้อยก้อไม่ใช่ตอนนี้น่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นะ หนังสือ

อะช่าย

อ้อมมีหนังสืออีก 1 เล่ม ที่ยังอ่านไม่จบ

 

 

 

 

 

ปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล

 

 

 

 

เฮ้ยย

 

ยังมีผู้ชายคนที่ตามรักเธอทุกชาติอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่เปลี่ยวน่ะ

มีหนังสือให้จมด้วยน่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปะ ปะ ... พอละ

 

 

 

 

 

 

"วินเชื่อในการตัดสินใจของวินนะ วินเลือกแล้ว มันอยู่ที่วินนะ วินเลือกแล้ว"

...

ประโยคนี้เวียนอยู่ในหัวอ้อม

 

"อ้อมไม่ต้องกลัวว่าอ้อมจะเอาวินไม่อยู่ วินอยู่ตรงนี้ไม่เคยขยับไปไหน อยู่บนจุดตัดเล็กๆของเราเนี้ย"

...

ประโยคนี้เวียนอยู่ในหัวอ้อม

 

"พออ้อมไปอยู่เมกาแล้ว วินจะตื่นแต่6 โมงเช้า มาคุย MSN กะอ้อมนะ"

...

"วินจะอยู่ตรงนี้ที่เดิม ที่ๆเราหัวเราะด้วยกัน จมน้ำด้วยกัน"

"วินฟังเพลงนี้แล้ววินคิดถึงอ้อมนะ"

"วินอยากยิ้มให้อ้อม แล้วก้อให้อ้อมยิ้มคืนมานะคะ

"ถ้าอ้อมไม่รักคนนั้นแล้ว ช่วยมองมาที่วินนะ"
ประโยคนี้เวียนอยู่ในหัวอ้อม

 

 

"วินเคลียร์ตัวเอง 100 เปอร์เซนต์แล้วนะ  ทีนี้ก้อเหลือแค่อ้อมจะตัดสินใจแล้วนะ"

"ถ้าวินไม่ได้เข้าข้างตัวเอง อ้อมเลือกวินใช่มั้ย อ้อมเลือกวินนะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

"ค่ะ วินจะเดินออกไปนะ แต่วินอาจจะเดินออกไปช้าหน่อยนะ"

 

 

"อ้อมคับ วินเห็นแก่ตัวได้มั้ย วินขอให้ อ้อมเลือกวินได้มั้ย"

 

ประโยคพวกนี้เวียนอยู่ในหัวอ้อม

 

.
.
.

 

 

 

 

 

แล้วก้ออ...

 

 

 

"วินคืนดีกะเค้าแล้วนะคะ อย่างที่อ้อมอยากให้ทำไง อย่างที่อ้อมอยากให้เป็นไง"

 

"วินจับมือเค้า กอดเค้า แล้วก้อกระซิบกะเค้าว่า วินขอโทษ"

 

....

.
.
.

ใครก้อได้

 

ใครก้อได้

 

เอาประโยคพวกนี้ ออกไปจากหัวอ้อมที

 

 

 

 

นี่คือสิ่งที่อ้อมต้องการรึเปล่า

ใช่

 

 

อ้อมอยากให้มันเป็นอย่างงี้รึเปล่า

ใช่

 

 

อ้อมได้มันแล้วใช่รึเปล่า

ใช่

 

 

มันเป็นไปทางอื่นได้รึเปล่า

ไม่

 

 

 

แล้วถ้ามันเป็นมันจะดีรึเปล่า

ไม่

 

 

 

มันไม่เป็นอย่างี้ได้มั้ย

ไม่

 

 

 

ไม่เอาแบบนี้ได้มั้ย

ไม่

 

 

 

เอาทุกอย่างกลับคืนมาได้มั้ย

ไม่

 

 

 

ยังทันมั้ย

ไม่

 

 

 

มันจะยังเหมือนเดิมมั้ย

ไม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมอยากให้มันเป็นอย่างงี้มั้ย

ไม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อม อ้อม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมใจแข็งพอมั้ย

ไม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมไม่ร้องไห้ได้มั้ย

ไม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอเค

โอเค

 

 

 

 

 

 

 

 

มันถูกที่ถูกทางแล้วนะ

มันมาในทางที่มันควรจะมาแล้วนะ

 

 

 

 

 

อ้อมเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว

ถึงอยากจะเปลี่ยนก้อเปลี่ยนไม่ได้แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อม

อ้อม

 

 

 

 

 

 

อ้อมเข้มแข็งกว่านี้น่ะ

อ้อมเก่งกว่านี้น่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อม

 

 

ทำได้นะ ทำได้อ่ะ ทำได้ ทำได้อ่ะ อ้อมทำได้อ่ะ อ้อมทำได้ อ้อมทำได่  อ่อมทำได้

อ้อม ได้ อ่ะ ได่ อาะ สบายเหอะ

 

 

 

 

แค่นี้เหอะ

 

 

 

 

 

เด็กๆ

 

แค่เด็กๆ

 

 

 

 

 

จิ๊บๆ

น่ะ

 

 

 

เล็กๆน่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอเค

นับจากวันนี้

ตอนนี้

ตอนนี้

มันจบ

จบ

 

 

 

หลังจากอ้อมปิดสเปซนี้

มันจะจบ

 

 

 

อ้อมจะพูดถึงมันเป็นครั้งสุดท้าย

น้ำตาอ้อมจะไหลกะเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้ายย

 

 

 

 

 

 

 

 

คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้าย

ที่จะคิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุดท้าย

สุดท้าย อย่างที่อ้อมพูดว่าอยากให้เป็นมาตลอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุดท้ายค่ะ

 

 

วันนี้ไปดูหนังมา

 

.

.

.

 

ช่ายยย

อ้อมดูคนเดียวอีกแล้ว

 

 

.

.

.

 

 

Perhaps Love

เป็นหนักรักสามเส้า

 

 

แต่เรา นั่งเปลี่ยวคนเดียว

อย่าว่าแต่ 3 เล้ย 2 ก้อยังไม่มี

 

 

 

 

 

...

 

 

 

 

 

อ้อมน้ำตาหยด ออกมา 2 แหมะ

 

 

ตอนที่พระเอก พูด กะนางเอกว่า "แต่งงานกันเถอะนะ"

แล้วนางเอกก้อน้ำตาไหล

 

 

อ้อมซึ่งอยู่ข้างนอกนั่น

นั่งดูเค้ากอดกันตรงนั้น นั่น ก้อไหลด้วย

 

 

...

 

 

อินเนอร์ที่สุด

 

 

 

อยากได้บ้าง

อยากได้อย่างงั้นบ้างง

 

 

เอาอ่ะ

เอา เอา

 

 

"แต่งงานกันเถอะนะ"

 

 

เหยยยยยย

 

 

 

.

.

.

 

 

 

มันจะรู้สึกยังไงฟะ

 

อิ่มเอม

ตื้นตัน

ปลาบปลื้ม

อบอุ่น

 

 

 

"แต่งงานกันเถอะนะ"

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

สำหรับอ้อม อ้อมว่ามันเป็นประโยคที่ ไกล๊ ไกลตัวอ่ะ

 

 

เหมือนๆกะเวลามีคนบอกว่า "เฮ้ยอ้อม มนุษย์ต่างดาวอะ มีจริงน่ะ"

เป็นความรู้สึกที่แบบ หะ หรออ จริงดิ ........  ก้อดีเนาะ

ถ้ามีก้อดีเนาะ

 

 

 

...

แต่จะมีหรอ

จะมีมั้ยอ่ะ

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

2-3 อาทิตย์ก่อน

 

 

 

แม่อ้อมดูละคร แล้วบ่นว่า พระเอกอะนะ ไม่หล่อเล้ย

อ้อมก้อ ... ทำไมอ้ะ ก้อโอน่ะ ...

 

แม่ยังยืนยันว่า ไม่อ่ะ เด็กเส้นแหงๆ

 

 

ก่อนที่อ้อมจะพูดอะไรต่อ

พ่อก้อบอกว่า "แม่เค้าจะไปชมว่าใครหล่อได้อ่ะ "

 

 

" ก้อสำหรับแม่อ่ะ  พ่อหล่อที่สุดในโลกแล้ว"

 

 

.

.

.

 

 

เหย

 

อย่าน่ะ

 

อย่ามาหวีท กันตรงนี้น่ะ

 

 

 

ยิ้ม จริงๆน่ะ

 

 

 

 

 

 

อีก 10 ปี

20 ปี ข้างหน้า

 

 

 

 

 

 

อ้อมอยากให้ลูกอ้อมได้รู้สึก เหมือนๆกะที่อ้อมรู้สึกในตอนนั้น

ความรู้สึก ที่อบอุ่น ยั่งยืน

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

พ่ออ้อม เป็นคนรักคนแรกของแม่

แต่แม่น่ะไม่ใช่คนแรกของพ่อหรอก

 

 

พ่ออ้อมหล่อออ และเจ้าชู้มากๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลามีใครถามอ้อมว่า อ้อมอยากได้แฟนแบบไหน

อ้อมก้อจะตอบว่า "เอาให้ได้ครึ่งหนึ่งของพ่อก้อพอ"

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

แค่นั้นก้อยากแล้ว

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

หะ

 

กิ้วววว ว่ะ

 

 

 

 

 

แต่งงานกันเถอะนะ

 

 

 

แล้วอ้อมจะตอบว่าไงอะ

 

 

 

 

เหย

เพ้อเจ้อน่ะ

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาเหอะ

รู้สึกดีเข้าไปเหอะ

 

 

ปล่อยให้มันเป็นไปเหอะ

ให้มันมากขึ้นทุกวัน ก้อช่างมันเหอะ

 

 

...

 

 

อ้อมเอาไม่อยู่จริงๆแล้วตอนนี้

อยู่เหนือความควบคุมของอ้อมละตอนนี้

 

 

 

....

 

 

 

 

 

อ้อมไม่รู้จะทำยังไงแล้วตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อม ............

 

 

 

 

 

 

อ้อม

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความรู้สึกอ้อมมันเลยเถิดเหลือเกินแล้ว

 

 

 

ความรู้สึกอ้อมมัน เตลิดด เปิดเปิงแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม่ม

 

 

แม่ม.........................เอ๊ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมไม่มีทางนอกใจ ใครได้อ่ะ

อ้อมเคยคิดอย่างงนั้น

 

อ้อมไม่มีทางเป็นมือที่ 3 ของใครได้อ่ะ

อ้อมเคยคิดอย่างนั้น

 

อ้อมไม่มีทาง ทำให้ผู้หญิงด้วยกันเสียใจอะ

อ้อมทำไม่ได้อะ

อ้อมเคยคิดอย่างนั้นอะ

 

 

อ้อมเคยคิดว่าอ้อมเป็นอย่างนั้นอ่ะ

 

 

 

 

...

 

 

 

 

 

 

แต่ตอนนี้อ้อม เห็นแล้วว่ามันไม่ใช่อะ

อ้อมเป็นอย่างนี้อะ

 

 

 

 

 

อ้อมปันใจ

อ้อมรุ้สึกดีกะคนอื่น

อ้อมรู้สึกดีมากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงอ้อมจะพยายามวิ่งหนี แต่อ้อมก้อวิ่งเร็วไม่พอ

อ้อมรู้สึกดีกะคนที่มีแฟนแล้ว

 

 

 

และไม่มากก้อน้อย

อ้อมเชื่อว่าอ้อมมีส่วน ทำเค้าเลิกกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อม

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมเอ๊ยยย

 

 

อ้อมเอ๊ยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

อะไรวะ

อะไรของแกวะ

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมแม่ม ........................ ยีสว่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกคนคะ

ทุกๆคน ที่เป็นหาวง รวมทั้งสงสัย

 

ว่าในตอนนี้คุณเตยหอม หายไปไหนนะคะ

 

 

เนื่องจากคุณเตยปิดสเปซ

และ ไม่ออนเอ็มคงกระพันจนถึงตี2 เหมือนเช่นเคย

ไม่เป็นผู้หญิงที่โคดดึกอีกต่อไป

 

 

 

...

 

 

 

คุณเตยสบายดีนะคะ

 

 

 

 

แต่จิตใจอาจจะเอ้ออ .ด๊อกก...หน่อย

แบบ โรคใจหมา กำเริบน่ะค่ะ

 

 

ทางร่างกายไม่ต้องพูดถึง

คุณเตยยังสามารถตีลังกาขาคู่คนที่คิดจะปองร้ายเธอได้อย่างเต็มรูปแบบ

 

 

 

 

คุณเตยจะเปิดสเปซอีกมั้ย ?

 

อ้อม...ว่า

 

ก้อ

 

 

 

อาจจะอีกซักระยะน่ะค่ะ

 

 

 

 

ไม่มีเหตุผลอะไรชัดที่สุดนอกจากคำว่า คุณเตยไม่พร้อมตอนนนี้นะคะ

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

 

 

ทุกคนคะ

ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ

 

 

เมื่อคืน ตอนอ้อมเห็นชื่อเตยกระพริบที่หน้าจอ

อ้อมดูนาฬิกา .... ตี3

 

อ้อมตกใจเตย

 

 

ตอนอ้อมได้ยินเสียงเตยเรียกชื่ออ้อม คำแรก

ใจอ้อมตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม นู่น

 

 

...

 

 

คือ ปกติเวลาเตยโทรหาอ้อม จะมีเสียงอยู่ 2แบบ

คือเสียงสูง กับ สูงมากก

 

 

เอ้อ  บางทีก้อสูงปี๊ดด

 

 

แต่เมื่อคืนนั่น ตอนตี 3 นั่น

เสียงคัดจมูกแบบนั้น อู้อี้แบบนั้น สะอื้น กระตุก แบบนั้น

 

 

 

อ้อมไม่ชินเลยว่ะ ให้ตายดิ

 

 

ปกติ ต้องเป็นเตยดิที่เข้มแข็งอะ

เตยดิ ที่ต้องแมนใส่อ้อม ให้อ้อมไม่เป็นไรอ่ะ

 

 

...

 

 

 

มีประโยคนึงที่เตยพูดมา ..... แล้วอ้อมจุก

แบบ มันแน่น ว่ะเตย

 

 

อ้อมบอกเตยว่า เตยแล้วไง อย่าไปกลัว

ไม่ต้องกลัวเตย ... ไม่เป็นไร

 

 

แต่อ้อมเอง กลับรุ้สึกกลัววูบขึ้นมา ข้างใน

ซะอย่างนั้น

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

เตยมีความรักแล้วจริงๆ

เพื่อนชั้นคนนี้ มีความรักแล้วจริงๆ

 

 

เตยกำลังเริ่มต้น รู้สึก ในสิ่งที่ไม่ได้รู้สึกมาพักใหญ่

เตยกำลังเริ่มต้น รู้สึก ในสิ่งที่กลัวมาตลอด

เตยกำลังเริ่มต้น รู้สึก อีกครั้ง

 

 

.

.

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

นึกถึงก่อนหน้านี้เนอะ

ตอนที่เรามานั่งเปลี่ยวใส่กันว่า

 

 

เรา 2 คนอะ มันเป็นเจ้าสาวที่กลัวฝน

เรา 2 คนอะ มันมีกำแพงอยู่หลายชั้น แถมยังสูงหลายฟุต

แถมทางเดินเข้ามา ยังวกวนเป็นเขาวงกตอีก

 

 

เราน้อยใจ คนบนนู้น ที่ใจร้ายกะเราโคดๆ

เราเหงาเป็นนะ

เราเศร้าเป็นนะ

หรือที่เตยเคยบอกว่า เรามีความอ่อนแอเป็นของตัวเองนะ

 

 

แล้วเราก้อจะพูดว่า

ใครว้า ใครกันว้า .... จะเดินเข้ามาถึง

 

 

ใครว้า จะเข้าใจ ทางที่มันวกวนขนาดนั้น

แล้วไม่หลงทาง

 

 

....

 

 

ใครอ่ะ จะมาเข้าใจ รอยลึก เล็กๆ ในใจเรา

กลัวขนาดนี้

ปอดแหกขนาดนี้

 

 

ใครหน้าไหน....

ไหน ใครหน้าไหน

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

หน้าแบบนั้นแหละเตย

แบบที่เตยเห็น ตอนเปิดหนังสือที่ร้านคิโนะ

แบบที่เตยเห็น ตอนเจอขนมอร่อยๆ

แบบที่เตยเห็น ก่อนหลับตา และเห็นอีกครั้ง ตอนเตยตื่น

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

คนบนนู้น เค้าให้โอกาสเราว่ะ เตย

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

อ้อมได้ยิน เค้าคุยกัน

ว่า เราจะทำได้ว่ะเตย

 

 

 

 

 

 

เอ้อ .... คือ อ้อมเนี่ย อาจจะยังไม่ได้เท่าไร

 

 

 

 

 

แต่เตยน่ะ ....

เตยต้องทำได้นะ

เพื่อนชั้นคนนี้เก่งนะ

 

 

 

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ออกไปเดินตากฝน ด้วยกันนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าเตยเป็นไข้

อ้อมเช็ดหัวเตยเอง

อ้อมกอดเตยเอง

อ้อมหายาให้เตยกินเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ออกไปเดินตากฝนด้วยกันนะ  เตยย

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าอ้อม ไม่โกหกตัวเอง

 

..

 

อ้อมคงต้องยอมรับว่า

อ้อมกำลังมีความสุข

 

 

ถ้าอ้อมไม่พยายาม ทำเป็นมองไม่เห็นมัน

อ้อมคงเห็นชัดๆ ว่า อ้อมกำลังมีความสุข

 

..

 

 

ความสุข ที่มันไม่น่าจะเกิดขึ้น

แต่มันก้อเกิด

 

ความสุข ที่มันไม่น่าจะมาแทรกตัวอยู่ตรงนี้

แต่มันก้อมาแล้ว

 

 

ความสุข ที่ไม่รู้ว่าจะ สั้น หรือ ยาว แค่ไหน

แต่มันก้อ สุข แล้ว จริง จริง

 

 

 

 

 

ยืนยันได้จาก ความรู้สึกชื้นๆ

ความรู้สึกอุ่นๆ

ความรู้สึก ปริ่มๆ

 

 

 

...

 

 

 

 

เป็นความสุขที่ ถึงจะรู้ว่ามันสั้น

ก้อไม่กล้าขอ ให้มันยาวกว่านั้น

 

 

เป็นความสุขที่ ถ้ามันยาว

ก้อไม่รู้ว่า จะปล่อยให้มันยาวดีมั้ย

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

 

 

เพราะ ความสุข ที่ว่า

ชื้นๆที่ว่า

อุ่นๆที่ว่า นั่น

เค้ามีเจ้าของงแล้ว

 

 

 

 

 

เป็นสถานการณืที่ไม่เคยเกิดกะอ้อมมาก่อน

 

 

 

 

ทีแรก อ้อมคิดว่าอ้อมจะรับมือได้

 

...

 

แต่มันก้อ ...

 

 

 

 

 

อย่างน้อยอ้อมน่าจะรับมือได้ดีกว่านี้

 

 

 

....

 

 

 

 

อ้อมพยายามวิ่งหนีแล้วนะ

 

...

 

 

 

 

 

แต่ อ้อมเอง คงวิ่งไม่เร็วเท่าไร

อ้อมเอง ยังวิ่งแบบ ละล้าละลัง

 

 

 

แล้วความสุขนั้น ก้อวิ่งเร็ววซะจัง

เร็ว จนตามอ้อมทัน

 

 

 

 

 

 

 

 

.
.
.






ถ้าอ้อมไม่หลอกตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมว่าอ้อมกำลังมีความสุข

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

ขอโทษนะ

 

ขอโทษ ขอโทษจริง จริง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมพยายามอยู่

 

อ้อมกำลังพยายามอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้มีผู้หญิงอยู่ 2 คน

เดินไปคาร์ฟู

 

คนนึงอายุ 22 คนนึงอายุ 24

 

วันนี้มีผู้หญิงอยู่ 2 คนเดินไปคาร์ฟู

ผู้หญิง 2 คน เดินจูงมือกัน ไปแผนกของเล่น

 

คนนึงอายุ 22 คนนึงอายุ 24

 

วันนี้ผู้หญิง 2 คนเดินไปคาร์ฟู

ผู้หญิง 2 คน เดินหา อะไรบางอย่าง ที่นั่น ... ที่ชั้นของเล่นนั่น

 

คนนึงอายุ 22 คนนึงอายุ 24

 

....

 

....

 

และแล้ว

 

และแล้วก้อ .... เจอ

 

....

.
.
.

 

โดมิโน


ผู้หญิง 2 คนเดินจูงมือกันกลับบ้าน

คนนึงอายุ 22 คนนึงอายุ 24

 

 

...

 

 

พอกลับมาถึงบ้าน ก้อเอาตัวโดมิโนมาเรียงกัน7ชั้น ชั้นละ 5 ตัว

หันหัวสลับกัน

 

ไม้จิ้มฟันคนละอัน

 

....

 

 

.

.

.

 

 

เสียงหัวเราะแบบนี้

เสียงหัวเราะ เด็กๆ ใสๆ แบบนี้

 

.

.

.

 

ไม่ได้ยินมากี่ปีแล้วนะ

 

.

.

.

 

เสียงกรี๊ดแบบนี้

 

คำเถียงกัน อย่าง "เต็งอะ ทำฐานมันโยก"

"เต็งอะ จิ้มมันทุกอันเลย"

 

.

.

.

 

ไม่ได้ยินมากี่ปีแล้วนะ

 

.

.

.

 

เล่นกัน 3 รอบ

อ้อมแพ้ ทั้ง 3 รอบ

 

 

อ้อมยังคงแพ้ทั้ง 3 รอบ

ไม่ต่างอะไร จากตอนเด็กๆ

 

 

 

เพราะอ้อมใจร้อน

เพราะอ้อมสมาธิสั้น

เพราะอ้อมชอบหัวเราะไปด้วย

 

แล้วมือมันก้อสั่น

 

 

...

 

 

เล่นเสร็จ อ้อมยังคงไม่ใช่คนเก็บ

 

...

 

พี่แต๋มยังคงเป็นคนเก็บ เหมือนเมื่อก่อน

 

....

 

.

.

.

 

 

ตอนกำลังเก็บโดมิโนเรียงเข้ากล่อง

อ้อมพูดขึ้นมาว่า "ถ้าคนเยอะๆ คงหนุกกว่าเนี้ย"

 

.

 

 

 

.

 

 

 

อย่างเดียวที่ต่างออกไปจากเมื่อก่อน

ก้อคือเนี้ยละ

 

 

 

เมื่อก่อนบ้านอ้อมเด็กเยอะ

มีอ้อม พี่สาว1 พี่ชายอีก2

 

 

ตอนนี้พี่ชายคนนึงเรียนอยู่เมกา

อีกคนก้ออยู่อีกบ้าน เพราะว่าใกล้ที่ทำงานมากกว่า

 

 

...

 

 

เสียงหัวเราะทุกคนยังก้องในหัวอ้อม

 

 

เสียงหัวเราะพี่เอก เวลาสะใจที่แกล้งพวกเราได้

หน้าตาเวลาพี่เอกหัวเราะอย่างนั้น

 

หน้าตาพี่โต๋ เวลาลุ้นจัด

ท่ากลิ้ง เวลาขำมากๆ

 

เสียงหัวเราะของพี่แต๋ม

เวลาอ้าปากหัวเราะกว้าง ขนาดเส้นผ่านศุนย์กลาง 8นิ้ว

 

....

 

อ้อม ที่ร้องไห้ตลอด

 

 

....

 

 

 

 

 

 

อยากกลับมานอนคว่ำล้อมวงกลางพื้นบ้าน กัน 4 คนอีก

 

...

 

อยากให้พี่เอกเล่าเรื่องผีให้ฟัง

อยากเห็นพี่โต๋ พยายามจัด ไปแอบตามตู้ ตามซอกหลืบเพียงเพราะอยากให้เราตกใจ

อยากเห็น เวลา 2 คนตั้งท่าดีดมะกอก

 

 

....

 

 

 

 

5555

 

 

5555555555

 

 

 

 

 

เรา 4 คนตอนนี้ ... มายังไงได้ไกลขนาดนี้

 

 

พี่เอก ที่เรียนวิดวะ จุฬา จบโทเมกา

เงินเดือนสตาร์ทเหยียบแสน .... พึ่งแต่งงานกะคุณพี่ปอ ที่อ้อมยอมรับเลยว่าน่ารัก

 

พี่เอกที่ขี้แกล้งๆเนี่ยนะ พี่เอกที่ชอบกอดตา เนี่ยนะ

 

พี่โต๋ที่จบเกียรตินิยม มเกษตร

กำลังจะจบโทที่เมกา มีพี่บี๊ เป็นแฟน หวานชื่นอยู่ไกลถึงซานฟราน

 

พี่โต๋ที่ขี่จักรยานร่อนไปร่อนมาเนี่ยนะ

พี่โต๋ที่หัวโตๆ ตัวมีแต่ก้างเนี่ยนะ

พี่โต๋ที่ชอบเอาเสื้ออ้อมไปลองใส่ จนยางยืดเนี่ยนะ

 

พี่แต๋ม ว่าที่บัณฑิตเกียรตินิยมเหรียญทอง จากเกษตร

พี่แต๋มที่ได้ทุน ไปเรียนญี่ปุ่น 1ปี

 

พี่แต๋มที่ ก๊องๆ เนี่ยนะ

พี่แต๋มม ที่มีท่านอน พิสดารๆ เนี่ยนะ

 

....

 

อ้อมเองก้อเรียนมาจนจบ ป ตรีละ

เกียรตินิยมอันดับ 2

แล้วอ้อม ก้อกำลังจะต้องไปไกลลถึงเมกา ในอีก 3-4 เดือนข้างหน้า

 

เอ้อ อ้อมเนี่ยนะ

อ้อมเนี่ยนะ

 

....

 

 

 

 

 

เรามาไกลจากจุดที่เราเคยอยู่กันค่อนข้างมากเนาะ

ว่ามั้ย

 

 

 

 

ไม่อยากบอกเลยว่า อยาก อ่ะ

อยากให้มีซักครั้ง ที่ได้กลับมาทำอะไรแบบเดิมๆอย่างงั้นอีก

 

 

...

 

 

 

จะได้มั้ย

 

 

 

 

 

จะได้มั้ยนนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

เต๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

เตยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

เตยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

เก็บกระเป๋า

ไปเสม็ดเลย

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เลย

ตอนนี้เลย

 

 

 

 

ไม่ไหวแล้ว

รอไม่ไหวแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาผ้าโพกผมมาด้วยนะ

 

 

 

ไปเลย

 

 

 

อ้อมของขึ้นแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

.......

 

 

 

 

 

 

 

ไปทำเป็นไม่รู้จักกัน

 

 

 

 

ไปกินมัดเชคปลายสะพานกัน

 

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

 

 

 

 

เต๊ยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

 

..........................

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

.

 

 

อีก 2 วัน จะเป็นวันสงกรานต์

 

สงกรานต์เป็นเทศกาลที่อ้อมชอบมากที่สุด รองจากปีใหม่

 

ไฮไลท์ของปีใหม่คือเสียงเพลง เริ่มจากตั้งแต่เพลงคริสมาสต์

เพลงปีใหม่ไทย

 

หันไปทางไหน ผู้คนก้อหน้าตายิ้มแย้ม สดชื่น

 

....

 

 

ไฮไลท์ของสงกรานต์ คือ น้ำ

คือวันหยุดยาว ยาว

 

 

ตัวอ้อมไม่เปียกเลยมา 8ปี

 

 

แต่สงกรานต์ปีนี้ อ้อมจะไปติสรับทานอยู่เชียงใหม่

 

 

มีหลายๆที่ ที่อยากไปมานานแล้ว

ทั้งสถานที่ป้าๆ

และสถานที่ แนวๆ

 

...

 

 

 

 

ไปเชียงใหม่ครั้งนี้ จะเป็นการพักผ่อนยาวของอ้อมครั้งแรก

หลังจากที่เหนื่อย มึน ยุ่ง จากเรื่องเรียน

 

 

และช่วงๆนี้ กะเรื่อง... เอ่ออ ความรัก

 

 

...

 

 

พักมันซะ ทั้งโทเฟล และ พี่ปาล์ม

 

 

...

 

 

 

 

เชียงใหม่ ทริปนี้ จะมีแค่อ้อม

กะเพื่อน สาว 1 เกย์ 1 กระเทย 1

 

 

 

...

 

 

 

เพลง

น้ำ

หนังสือ

รูปภาพ

 

 

และตัวเอง

 

 

อ้อมต้องเอาอะไรหลายๆอย่าง

ที่สูญเสียไป กลับคืนมา

 

 

...

 

 

 

เมื่อก่อนอ้อมจะต้องช้อปปิ้งเดือนละ 1-2 ครั้ง

ไปจตุจักรเกือบทุกอาทิตย์

เซนทรัลลาดพร้าว ก้อซี้กัน

เดอะมอล ก้อ ..... เพื่อนสนิท

เป็นอะไรที่ ...

มีความสุข กับ อะไรที่เราอยากได้มากๆ

 

 

ทั้งเสื้อผ้า

กระเป๋า

รองเท้า

เครื่องสำอาง

 

 

อ้อมไม่ได้ช้อปปิ้ง แบบที่ว่า มา จะเกือบปีละ

 

 

...

 

 

 

บางวัน ตอนเช้า

อ้อมตื่นมาแล้วคิดว่า อยากไปสวนเบญจฯ

อ้อมก้ออาบน้ำ ออกจากบ้าน

 

ไปนั่งมองนก มองเด็ก มองคุณลุง มองรูปปั้นสาวบัลเลย์อยู่ที่สวนเบญจฯ

 

 

ทุกๆเดือน อ้อมจะซื้อหนังสือเดือนละ 2เล่ม

เวลาอ่านหนังสือ อ้อมแทบลืมกินลืมนอน

 

 

...

 

 

ตอนนี้อ้อมแทบไม่ได้อ่านหนังสือ

จะได้อ่านแต่แมกกาซีนเวลาไปหาหมอฟันทุกเดือนๆ

แล้วก้อหนังสือ ที่พี่ซื้อมาบ้าง ประปราย

 

 

...

 

 

อ้อมดูหนังอาทิตย์ละเรื่อง หรือบางทีก้อมากกว่านั้น

ชอบความรู้สึกที่ เดินออกมาจากโรงหนัง แล้ว...เรายังอินกับสิ่งที่เราดู

ยิ้มค้างบ้างล่ะ

ชื้นๆที่ใจบ้างล่ะ

 

บางทีก้อจุก ... จุกต่อเนื่องไปอีก 3วันกะหนังบางเรื่อง (เช่นcrash)

 

 

 

 

 

...

...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

 

 

 

อ้อมไม่ได้ทำอะไร แบบนั้นมาเกือบปีละ

 

 

 

 

ทั้งหมดที่ว่านั่น

 

 

 

....

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

ทั้งหมดที่ว่านั่น

 

 

 

 

ทำให้พลังในตัวอ้อมมันหาย มันหมดลงไปทุกที

แรงจูงใจ แรงบันดาลใจ

...

มีผล มีผลหมดเลย

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

 

 

เอาล่ะ

 

 

 

 

 

เอาล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อม จะค่อยๆ เอาตัวเอง

กลับคืนมา

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

ปล.มีเพื่อนคนนึงไปเชงเม้งที่ตรัง  แล้วส่งรูปมาให้ทาง MSN

อ้อมเห็นแล้ว หลุดปาก ร้องกรี๊ด คนเดียว

เหย ... ไม่ไหวแล้วนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พ่อกับแม่มาถึงบ้านตอน 2 ทุ่มกว่าๆ

อ้อมกำลังนั่งดูทีวีอยู่

 

ประโยคแรกที่พ่อพูดคือ ... " เดี๋ยวจดชื่ออ้อมเป็นภาษาอังกฤษให้หน่อยนะ"

อ้อมยังไม่ทันจะอ้าปากถาม แม่ก้อพูดเป็นคำตอบว่า " พ่อจะเอาไปขอแบ๊ค สเตทเมนท์ให้ วันจันทร์"

 

 

 

"หา........."

 

.

.

.

 

 

วันจันทร์ ?

 

 

 

 

หา....................าาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

อ้อมคิดประโยคจะถามไม่ถูกเลย

ไม่ใช่สิ คำถามเต็มหัวเลย ... ไม่รู้ว่าจะถามอันไหนก่อน

 

 

 

 

 

ย้อนไป 1 เดือนที่แล้ว

พออ้อมเรียนจบปุ๊บ ... พี่ชายก้อบอกว่า เรียนโทเฟลก่อน หางานทำด้วย แล้วค่อยไป

เรียนจบกลับมาจะได้หางานได้ง่ายๆ

 

อ้อมช๊อคนิดนึง เพราะทีแรกกะว่า จบปุ๊บ จะไปปั๊บ

 

แต่ก้อโอเค ...

ถ้าพี่ว่านั่นดี อ้อมก้อว่าดี  ดีซะอีก ได้อยู่กะพี่ปาล์มต่อไปอีก

ดีเหมือนกัน ทำงานซักปี สองปี

 

 

 

อ้อมลงเรียนภาษา 6เดือน

กะว่ารอเกรดออกครบ ก้อจะเริ่มสมัครงาน

 

.

.

.

 

 

 

 

อ้อมพึ่งจะเรียนไปได้เดือนเดียวเอง

เกรดอ้อมพึ่งจะออกครบเอง

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

 

เสตทเมนท์ นับจากวันที่ขอ จะอยู่ได้ 6 เดือน

 

...

 

 

ถ้าพ่อขอวันจันทร์ นั่นหมายความมว่า

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วโทเฟลล่ะ เหลืออีกตั้ง 5เดือน... เป็นประโยคนึงที่อ้อมถามแม่

"ไม่เป็นไร" --- .... หา ไม่เป็นไรหรอ ตั้งหมื่น 3

 

 

...

 

อ้อมมีแผนจะเรียนแต่งหน้าเดือนมิย.

มีแผนเรียนกราฟฟิค ปลายเดือนพค.

 

และอ้อมก้อมีแผนจะไปเสม็ดกะพี่ปาล์มเดือนหน้า

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

งง

 

ยังงงอยู่

 

 

 

 

ยังคงงงอยู่

 

 

 

....

 

 

 

คนที่อ้อมอยากคุยด้วยที่สุด ตอนนี้ก้อคือพี่ปาล์ม

 

 

....

 

 

 

 

 

แต่

 

 

อ้อมติดต่อพี่ปาล์มไม่ได้ตั้งแต่เมื่อคืน

จนตอนนี้

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

ตั้งแต่เมื่อคืนวันศุกร์ ที่นี่ตรงนั้น

จนคืนวันเสาร์ ที่นี้ ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

โทรไปไม่รับ ไม่โทรกลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคืนอ้อมร้องไห้

เพราะไม่รู้จะทำยังไง

 

 

 

 

ร้องไห้เพราะอึดอัด ... อัดอั้น

 

.

.

.

 

 

เมื่อคืน อ้อมผลอยหลับไปประมาณตี 4

 

อ้อมตื่น 10 โมง ... และสิ่งแรกที่ทำคือดูโทรศัพท์

ไม่มีมิสคอล ...

 

 

 

 

อ้อมตัดสินใจออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอก

เพื่อที่จะได้ไม่เป็นอิบ้าอยู่บ้าน

 

 

 

 

แล้วก้อคอยโทรหาพี่ปาล์มเป็นระยะๆ จนถึงตอนนี้

 

 

 

 

.......

 

 

 

พี่ปาล์มยังคงไม่รับ

 

 

 

.................

 

 

 

 

 

 

อ้อมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

...

 

และไอ้การที่ต้องรอ โดยไม่รู้อะไรเลยนี่แหละ

ที่ไม่มีอะไรจะแย่ ไปกว่านี้

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

 

จากน้อยใจ

เป็นสับสน

 

 

จากสับสน

เป็นเป็นห่วง

 

 

 

 

....

 

 

 

 

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

เดือนหน้าเราจะยังได้ไปเสม็ดกันมั้ย ... พี่ปาล์ม ?

 

 

 

 

 

....

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ตรงนี้

 

 

 

 

....

 

 

 

 

ใครบางคน นอนไม่หลับ

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

....

 

 

 

ใครบางคน รู้สึกหวิวๆ

ขาดๆ ตกๆ หล่นๆ อยู่ข้างใจ

 

 

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

ใครบางคน ..... กำลังรู้สึกตัวว่าเหงา

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

....

 

 

 

 

ใครบางคน รู้สึกแน่นตรงปลายจมูก

แสบ และ อุ่น

 

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหงา ..... เหงาจริงๆ

 

 

 

 

 

 

ใจหาย หวิว ลิ่ว ลอย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

ที่แย่ คือ ความเหงาแบบนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่มีใคร

ไม่ใช่ความรู้สึกที่ว่า เราอยู่โดดเดี่ยว เปลี่ยว ปลิ้น

 

เพราะถ้าแค่นั้น ... แค่ใครซักคน

ให้เราโทรไปบ่น คุยเป็นเพื่อนเรา

 

 

นั่นก้อคงจะรู้สึกดีขึ้น .... คงจะหายเหงา

 

 

 

 

 

 

แต่ถ้าอ้อมทำแบบนั้น ....อ้อมก้อจะดีขึ้นแค่แป๊บเดียว

แค่ชั่วขณะหนึ่ง เท่านั้น

 

 

 

 

เพราะอ้อมมีอะไรทำ เพราะอ้อมจะไม่คิด ... และไม่จมอยู่กะตรงนี้

 

 

 

 

 

 

แต่

 

 

 

 

 

 

....

 

 

 

 

 

 

 

ต่อให้อ้อมคุยกับ ใครซักคน ถึงตี 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุดท้ายแล้ว อ้อมก้อจะกลับมาเหงา ....... อึน อยู่คนเดียว

และ นอนไม่หลับอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.....

 

 

 

 

คืนวันศุกร์

ที่นี่ ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

 

อ้อมรู้แล้วว่า เตยจะไม่อัพสเปซซักพัก

อ้อมรู้แล้วว่า เตยอึนๆ เลยไม่อยากจะเขียนอะไร

 

อ้อมยังรู้อีกว่า สเปซเตยตอนนี้ เข้าไปไม่ได้

 

แต่อ้อมยังคงกดเข้าไปหาเตยทุกวัน

เพื่อที่จะพบกับหน้าต่างสีน้ำเงิน กับตัวอักษรที่บอกให้รู้ว่า .... เข้าไปไม่ได้นะ

 

 

มันไม่ใช่อะไร แดงๆ ที่คุ้นเคย

มันไม่ใช่อะไร  ตากลมๆ ที่มุมขวา

มันไม่ใช่ อะไร ที่เป็นโควทบางท่อนจากเพลง เจ๋งๆ

 

 

....

 

 

 

 

 

สาเหตุที่แท้จริง คืออะไรอ่ะเตย

ถ้าแค่อึน คงไม่ใช่ น่ะ เพราะถ้าเตยยิ่งอึน เตยน่าจะยิ่งอยากระบาย

และสเปซ ก้อเป็นที่ที่เตยใช้ทำหน้าที่ตรงนี้มาตลอด

 

 

แล้วอีกอย่าง เตยเล่นปิดเลย

เข้าไม่ได้เลย

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" อ้อมคิดถึงนะ "

 

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ไปเรียนเที่ยง
อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ จัดตารางไว้ตอนเที่ยงหมด
....
สบายแฮ ได้ตื่นสาย สาย ทุกวัน


ค่อยเข้าใกล้คำว่าปิดเทอมหน่อย
ถึงจะเป็นปิดเทอมปี 4 ก้อเหอะ อย่ามาบอกเลยว่าไม่ใช่ปิดเทอมแล้ว
....
ยังทำใจไม่ได้ ยังอยากจะมีปิดเทอมใหญ่ ปิดเทอมเล็กอยู่
แล้วเนี่ย ปิดเทอมใหญ่เชียวนะ - -"



อ้อมไปถึงที่ สงวน(ชื่อ รร สอนโทเฟล) ตอน 11 ครึ่ง
เดินเอากระเป๋าไปเก็บบนห้อง แล้วเดินลงบันได
กะว่าจะมาแว้บดูพ่อหนุ่มเซ้นเซย่าที่เจอวันก่อน (เด๋วไว้เล่าให้ฟัง)


อิตอนเดินๆลงมา มีผู้หญิงคนนึงเดินสวนขึ้นมา
เป็นผู้ ญ ลักษณะที่แบบ ขาว สวย หมวย เอกซ์
ประมาณว่า ถ้ามีผู้ชายเดินผ่านมาเห็นเค้า 10 คน 9 คนต้องมองแน่ๆ
ส่วนอีก 1 คนนี่ ยืนตายอยู่ตรงนั้นอ่ะ --- ขนาดนั้นกันเลย

แล้วนี่ เค้าใส่สายเดี่ยว คอลึก .. เอ่อ ลึกมากซะด้วย
...
แล้วนึกออกมั้ยว่า อ้อมอยู่ในขั้นที่สูงกว่า แล้วคือพอมองจากมุมสูงเนี่ย
...

เอิ่ม เห็นไปถึงตับ ..


เตยเห็นเข้าคงหูแดง ตาเหลือก แต่อ้อมอ่ะ เลือดกำเดาจะทะลักเอา
เอา เด๊ กล้า โชว์เราก้อกล้า ... เอิ่ม ดะ ดะ ดู
มั้ย ?

ขอโทษนะคะพี่กี้ อ้อมไม่สามารถทำอย่างที่พี่กี้อยากให้ทำได้
....
อ้อมหลบค่ะ ... เขินแทนอ่ะ



...
แล้วพอช่วงเบรคตอน 4โมงเย็น
มันไม่ค่อยหิว แต่ต้องหาอะไรกิน  เพราะเด๋วต้องเรียนถึงทุ่มนึง

แล้วตอนนั้นมันหิวตุ่ยๆแล้ว อีกไม่เกิน ชม เนี่ย อ้อมจะต้องหิวจริงๆแน่ๆ

ก้อเลยสนองนี๊ดตัวเองด้วยการเดินเข้าร้านขนม ค่ะ

ตอนเดินเข้าไป มีผู้หญฺงนั่งอยู่แล้วคนนึง ทานขนมอยู่

อ้อมก้อสเตปเดิม ... ไม่เคยจะมองอะไรอะไรรอบๆตัวอยู่แล้ว

เดินเข้าไปก้อนั่งข้างๆเค้านั่นละ คือร้านมันจะเป็นแบบบาร์อ่ะค่ะ
ทุกคนนั่งหันหน้าเรียงเป็นแถวกระดาน เข้าบาร์หมด

อ้อมสั่งเนยนม 2แผ่น กะบีทรูทปั่น
ผู้หญิงคนนั้นหันหน้ามาจ้องอ้อม อ้อมก้อเลยหันไปมอง


เอ่อ คุณผู้หญิงเลือดกำเดาทะลักนั่นเองค่ะ นั่งอยู่

พออ้อมสบตาเค้าปุ๊บ เค้าก้อถามเลยทันทีว่า "ทานที่นี่ป่าวคะ"
" เอ่ออ .... ค่ะ"

"งั้นช่วยกินแยมโรลหน่อยสิ กินไม่หมดแล้วอ่ะ"
"หา......"

"ช่วยกินหน่อยนะคะ"

อ้อมยิ้มแห้งๆให้เค้า มองแยมโรลที่เค้าตักแบ่งมาให้ 3ชิ้น

อ้อมว่า เค้าคงอยากชวนอ้อมคุยนะ

นึกออกมั้ยว่า บ่อยไปที่เรากินอะไรไม่หมด แต่เราก้อไม่ได้เสียดายขนาดนั้น
ขนาดที่ เฮ้ย ใครก้อได้ ช่วยกินที

คืออ้อมอาจคิดไปเอง เพราะอยากกินแยมโรลก้อได้มั้ง

แต่ก้อนะ อ้อมก้อเอาซ่อมมาจิ้มกินไปคำนึง

ยังไม่ทันจะกลืน

คุณผู้ญเลือดกำเดาทะลัก ก้อเปิดประเด็นเลย

"เรียนหลักสูตรกี่เดือนคะ เป็นไงคะ เอฟเฟคทีฟมั้ย "
และ "มาเรียนวันไหนบ้างคะ "
และ "ทำงานหรือเรียนอยู่คะ"
และ "เราเป็นพยาบาลค่ะ" (อะจิงดิ ... เอ่อ ถ้าคนไข้ชายที่นี่มีอัตราการสูญเสียเลือดมากกว่าที่อื่นก้อไม่ต้องสงสัยเลย)
และ "เรามาเรียนโทเฟล เพราะจะไปเป็นพยาบาลให้รพ คุณตาที่ฮาวายค่ะ"

etc. ค่ะ

และปิดท้าย ด้วยเราแลกเบอร์กัน
อิตอนกำลังเมมเบอร์ ยิงเบอร์กันวุ่นวาย
พี่แนน (ชื่อพี่แนนค่ะ) เค้าก้อยังพูดอีกว่า "อุ๊ย ตายละ มีแลกเปลี่ยนเบอร์กันในร้าน เก๋มากๆ"



....

พักนึงพี่เค้าขอตัวไปเรียนต่อ


อ้อมมีเนยนมอยู่ตรงหน้า 2แผ่น
อิน้ำปั่นนี่ไม่เป็นไร เด๋วเอาขึ้นห้องด้วย


อ้อมกินแยมโรลไป 3 ชิ้น โดยไม่รู้ตัว
.....

อ้อมมีเนยนมอยู่ตรงหน้า 2แผ่น


......


.
.
.

 

 

ฮะโหลเตยย ....

 

อื้มมม.....อ้อมไม่เป็นไรแล้วน้า

 

ขอบคุณมากกที่เป็นห่วง

 

อ้อมเข้าใจที่เตยพูดและได้เก็บเอาไปคิดแล้ว

 

....

 

โทดที ที่ไม่ได้โทรไปหา หลังจากเกิดเรื่อง

 

ตามนิสัยด๋อยๆของอ้อมเหมือนเดิม

 

เลยใช้วิธีโทรหาเตยผ่านสเปซ

 

... แบบนี้

 

 

 

อ้อมกะพี่ปาล์ม มักจะ มีเรื่องอะไรทำนองนี้อยู่บ่อยๆ

ทำนองว่า

 

 

 

 

ร้องไห้อยู่ได้ ....
ร้องบ้าร้องบอ ตั้งแต่เย็น
....


ร้องเข้าไป
ร้องเข้าไปเลย


นี่ถ้ามีแข่งประกวดร้องไห้ มาราธอน
อ้อมต้องได้โล่ เห็นๆ

....



เวลาเห็นคนเลิกกัน
หรือแค่ได้ยินเรื่องว่าใครเลิก หรือจะเลิกกัน

อ้อมจะรู้สึกอึดอัด หายใจไม่ค่อยออก
รู้สึกเหมือนอมอะไรขมๆไว้ในปาก จะกลืนก้อไม่ลง จะคายก้อไม่ออก

....


แล้วถ้าคราวนี้ มันจะต้องเกิดขึ้นกับตัวอ้อมเองล่ะ

.
.
.




.
.


ถ้ามันเดิน มาถึงจุดนั้นแล้วจริงๆล่ะ






5ปี ที่ผ่านมา อ้อมภาวนะ ไม่ขอให้มีจุดนั้น เกิดขึ้นอีก

ไม่ว่าจะกับใคร

แล้วนี่ กับพี่ปาล์ม เนี่ยนะ





เราจะเลิกกันหรอ
....


ถึงปลายทางของเราแล้วจริงๆหรอ ....






อ้อม






.......



อ้อมใจแข็งไม่พอนะ

อ้อมเข้มแข็งไม่พอ










....

 

 

ก้อเป็นซะอย่างงี้แหละ

ก้องี่เง่าแบบนี้แหละ

มากมาย รุงรัง ขนาดนั้น





ใครเค้าจะรักไหว

พี่ปาล์มเค้าก้อไม่ไหว

แม้แต่พี่ปาล์มเค้าก้อไม่ไหว

.....

 

ร้องอีก


ร้องออกมาอีก

>_<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้หลายๆอย่าง ดูจะ "คลี่คลาย" ไปซะหมด

 

เริ่มจาก the bigest  point  อย่างโทเฟล

 

ที่พออ้อมหายอึน มึน ตี้บ ปุ๊บ แล้วหันมาท่องศัพท์ ทุกวี่วัน

 

หายใจเข้า ก้อ เฮ้อ ... obsession

หายใจออก ก้อ preoccuopation

 

ในมือที่เคยถือแต่โทรศัพท์บ้าง รีโมทบ้าง

ก้อเปลี่ยนมา กำทอล์คกิ้งดิค และ สมุดคำศัพท์ แทน

 

....

 

อ้อมพบว่า โทเฟลเป็นมิตรกะอ้อมมากขึ้น

และเราไม่ได้เข้ากันไม่ได้อย่างที่คิด ... เรา ออกจะ คลิก

 

 

ก้อขนาดว่า ก่อนจะนอน เฮือกสุดท้ายก่อนตกอยู่ในภวังค์

อ้อม ... มักจะมีคำศัพท์ แวบเข้ามาในหัว

 

อย่างคืนก่อน ตอนครึ่งๆตื่น เกือบจะหลับ

ก้อมีคำว่า obligation เข้ามาในหัว

 

มันมาจากไหนก้อไม่รู้ เพราะไม่ได้เป็นคำที่เรียนที่โทเฟล

 

คาดว่าคงเป็นคำศัพท์ในอดีต ที่อ้อมเคยเจอแต่ไม่รู้ความหมาย

อ่านข้ามๆมันไป แล้วมันยังติดค้างอยู่ก้นบึ้งส่วนลึก ในสมอง

 

วันดีคืนดี ก้อปรากฎตัวออกมา ซะอย่างงั้นเลย

 

....

 

พอตื่นเช้ามากดดิคดู .... มันแปลว่า "ข้อผูกมัด -- พันธะ "

 

ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ ..แต่อ้อมเหมาเอาว่า มันเป็นอะไรซักอย่างจากใครซักคน

ที่กำลังพยายามจะบอกอ้อมอย่างนั้น

 

 

นั่นคือสิ่งที่อ้อมต้องทำในตอนนี้

นั่นคือสิ่งที่อ้อมต้องพยายามในตอนนี้

มันคือพันธะ ... ที่อ้อมต้องรับผิดชอบ

 

....

 

ส่วนผล ของมัน

 

มากที่สุดคือ อ้อมสอบโทเฟลผ่าน

อย่างน้อยที่สุด อ้อมเชื่อว่า อ้อมจะเก่งขึ้น ไม่มากก้อน้อย แต่เก่งขึ้นแน่ๆ

 

....

 

 

เตย จ๋า

อ้อมคิดถึงนะ

 

....

เป็นห่วงด้วย

 

อ้อมรู้ว่าช่วงนี้เตยล่ก อ้อมก้อล่กไม่แพ้กัน

แต่อ้อมเป็นกำลังใจให้นะ คอยดูอยู่ตรงเนี้ยแหละ เดินไปพร้อมๆกัน

วิ่งบ้างเดินบ้าง ตามทางของเตย

 

แต่เหนื่อยปุ๊บ นอยปุ๊บ วิ่งมาหาอ้อมนะ

 

แล้ววันนึงจะมีคุณ หุ้นส่วนสาวแบรนด์เกรฮาวด์

และคุณบรรณาธิการ นิตยสารหัวนอก ถือขวดมัดเชคกอดคอชนกัน มีเจ้ตูนกระดกไฮเนเก้นอยู่ข้างๆ

 

....

 

เดินกันต่อนะเตยนะ

 

.....

 

 

 

สวนลุมไนท์ .... ยังโผล่ออกมาเกาะบนไหล่ซ้าย

ทุกที เวลาเผลอๆ

 

อ้อมได้แต่ตบไหล่มันไป 2 ที แล้วบอกให้อดทนก่อน

ให้ตรงนี้อยู่ตัวก่อน แล้วเด๋วไปเฮกัน

 

....

 

เดือนหน้ามั้ย คุณเพื่อนนิชา ... เป็นไงล่ะ เรา จะไปไหนกันที นัดล่วงหน้า 2 อาทิตย์

 

เอิ่ม .... เอาผีบ้าไปปล่อยออกบ้าง

 

 

ฮิฮิ ฮี่

 

ตอนนี้ล่กให้เต็มที่ ก่อน

 

 

 

 

 

 

 

....